Beynimde Kurşun Kanıyor

 27 Şubat 1986

  

            Ölüme tutkunum

            

             7 kişiydik

             

             Ölümü uzak tepelere bırakıp döndük.

             

              6 kişiydik

              

              Ocak ardımızda

              Mart az ötede iken

              biz,

              ulaşılmaz bir ülkenin sınırında 

              var gücümüzle bağırıyorduk,

              nereye

              Kanıyordu bir şeyler

              ama ne

             kazmalar mı toprak mı

             Belki ağıtla inleyen gözlerimizdi kanayan.

              Sazlıklar,

              

              ıssız yerlerde acılı her yürekte büyür,

              Örümcek ağlarıyla doldu mağaralarımız.

              Denizlerimizi 

               birden hiç beklemediğimiz bir an terk ettik

               Bir haber kayalara fırlattı acılı bedenlerimizi

               Kopan fırtınada biz altı insandık.

               Gölgelerimiz ölümü örttü usulca.

28 Şubat 1986 

                 bir nefes öncesi bir ressam çıkıp 

                 6 insanı çizseydi gölgesiz, nefes alan, yaşar görünen

                 bizi çizerdi, bizi boyardı siyaha beyaza hiç aman vermeden.

                 7. insandan geçiyor

                  Mavi, kırmızı oluyorduk

                  Sarı, mor.

                  Şimdi o yok renklerimizi uzak tepelerde soyunduk

                   Büyümeye çalışmak

                  ikinci kez her şey ilkinden zor.

                  anılarla dolu, gururlu, kimsesiz, soğuk bir yerdeyim.

                  Birileri gülmemi istiyor benden en olmayacak unuttuğum hünerimi

                  Düşlere sığınıyorum uzak tepelerin yollarını siliyorum

                   Seni yaşatıyor senden önce yok olup şaşırtıyorum seni.

                   Böyle bir ülkede serçeyken atmaca kediyken kaplan oluyorum

                    yalnız bu ülkede yalnız bu yerde nefes alıyorum.

                    Öfkenizle boy ölçüşemeyen dalgalar ne ufak

                    Kocaman bir yıldız kaydı 

                    ama neden ama neden

                    Deli bir umut 

                    İnandığın güzel günlerde savaştığın umutların gerçekleştiğinde

                    görüşeceğiz belki

                    Korkuyu korkuttun 

                     Korkumuz sendin seni yitirmekti felaketimiz.

ZERRİN TİMUROĞLU

                   

Kürşat Timuroğlu'nun anısına.