Artık anlatabiliyorum

 Anımsadığımız olayların bazılarını hâlâ reddediyor olabiliriz. Reddetmek hakkımız, ben öyle düşünüyorum. Eğer hâlâ içimizi acıtıyorsa anımsadıklarımız, hâlâ kabullenmek istemiyorsak, hâlâ hayatımızı kökünden değiştirdiklerine inanıyorsak niye reddetmeyelim? Bu saçma gelebilir çoğu insana. “Reddetsen ne olacak?” diyebilirler, “Kendini kandırma,” diyebilirler.

Hayır, bu reddediş kendimize sunduğumuz bir ayrıcalıktır. Neye benzer, biliyor musunuz? Bir kulenin penceresinden masmavi bir denizi, bulutsuz bir gökyüzünü, mavi denize düşmüş, neşeyle kayıp giden bir gemiyi izlerken saçlarınızı savuran tatlı bir esintiyi hissetmektir. Kule zafer kazandığını sanırken bir parçanızı, gözlerinizi özgürlüğe teslim etmektir.

Abim vurulduğunda ilk haberi iş yerimdeki telefondan bana bildirmişlerdi. Ailede ilk bana bilgi vermişlerdi. O günden sonra telefonlarla aram hiç iyi olmadı. O günden sonra ben bambaşka bir dünyaya ışınlandığımı anlamadan yaşadım. Sakince ne yapmam gerekiyorsa yaptım. Ablamı aradım iş yerinden, annemin evine gittik, anneme sakinleştirici verdim söylemeden. Sonrası, sonra.

Komşular, daha sonraki gün annemin akrabaları ve arkadaşlar. Ben odama çekildim, kapıyı kapattım ve hiç konuşmadan on beş gün, kimseyi görmek istemeden yaşadım. Yemek verdiler, su verdiler. Ben kıpırdamadan, öylece ölmeden oturdum, uyudum arada. Ta ki abimin en yakın arkadaşlarından biri ziyaretime gelene dek. Onu gördüm, kalktım ve hayata devam ettim.

Evin içi günlerce çok kalabalıktı, tanımadığım yüzler de vardı. Hatta onlardan birini dost, arkadaş sanmıştım, iyi insan sanmıştım. Ne kadar yanıldığımı sonra anladım, her uçan halıya bineni kahraman sanmamayı öğrendim.

Hatırlıyorum, abimi kaybettikten sonra ilk kez sokağa çıktığımda o kadar tuhaf gelmişti ki her şey bana. Hani, iki resim arasındaki yedi farkı bulun diye bir bulmaca vardır ya, öyle. Yetmiş fark vardı önceden bildiğim, gezdiğim yerlerle gördüklerim arasında ama ben bir fark bile bulamıyordum. İnsanlar hissettiklerinizdeki büyük değişimleri fark etmezler. Bu korkutucudur aslında. Büyük travmalar, büyük heyelanlar yaratır tüm ilkelerinizde ve sizin bundan haberiniz yoktur, yaşayarak öğrenirsiniz.

Günler geçip gitmişti, herkes evlerine dağılmıştı. Tabii en zoru, abimin oğullarını ve eşini uğurlamak oldu. Tek bir komşu bizi hiç yalnız bırakmadı. Ben işimden ayrıldım, zaten geçici bir işti, ablam devam etti. Birinin annemle ilgilenmesi gerekiyordu. Sessiz bir isyan, haykırış ve kederle geçiyordu günler.

Bir gün kapı çaldı, ben açtım. Kapıda bir adam, ev sahibi olduğunu söylüyordu. “Evimi hemen boşaltın,” dedi. Ben öylece bakakaldım, bir şey söyleyemedim, bunun için gücüm yoktu. Ne yapacaktık? Annem, ablam ve ben, bu sonsuz hüznümüzle nerede ev bulup nereye, nasıl taşınacaktık?

Büyük insanlık, acımasız, çıkarcı. Yetmiş farktan birini bulmuştum sonunda. İyi insan bir efsaneydi. Resmin en altında, en parlak renklerle kocaman gülümsüyordu, elinde paramparça bir kitap vardı.