Hayat, herkes için ayrı ayrı yazılmış bir hikâye. Hepimiz mutlaka zaman zaman geçmişi, yaşadıklarımızı düşünürüz. Neyi doğru yaptık, neyi yanlış yaptık, ölçeriz, biçeriz. Bazı değerlendirmelerimiz çok can yakıcıdır, özellikle en sevdiklerimizle ilgili olanlar. Bazı anılar için de “İyi ki öyle yapmışım,” der insan, iyi ki.
Ben, “Şunu neden böyle yapmadım, niye burada daha kararlı davranmadım?” dediğim her olayda en sevdiklerim zarar görmüştür. Ve bilirim ki dahlim yoktur ama yine de sorumluluğu üstlenirim. Özellikle evladım söz konusu ise. Çünkü kesinlikle inandığım bir şey vardır ki bütün çocukların mutluluğu da mutsuzluğu da doğrudan annelerin sorumluluğundadır öncelikle. “Neden böyle yapmadım?” sorusunu ise kendi canımı acıtmak için sorarım.
Oğlumu havaalanında Almanya’ya, kuzenlerinin yanına yolcu ettikten sonra, uzun bir şehir içi yolculuktan sonra eve döndüm. Annem yakında oturuyordu ama kalmazdım onda. Hiç bağ kuramadığım ama görevlerimi, yaşadığım tüm olumsuzluklara rağmen eksiksiz yerine getirmeye çalıştığım bir annem vardı. Kardeşlerim erken ölmüşlerdi ve tek başıma annemle ilgilenmek zorunda kalmıştım.
Oğlum için çok sevinmiştim. Büyük yeğenim Ozan, bilet göndermiş, davet etmişti oğlumu. Çok severdi abisini, çok sevinmişti. Zaten o sıralar başka türlü gönderemezdim seyahate. Büyük bir borç yükünü yeni temizlemiştim deliler gibi çalışarak.
Ertesi gün bayramdı. Yorgun eve gelince bir duş alıp, bir şeyler atıştırıp öyle yatmak istedim. Bir önceki bayram şeker alamamıştım eve, param yoktu. Taksitleri ödedikten sonra elimde kalan azıcık para, sadece ölmeyecek kadar yiyecek almama yetiyordu. Karşı komşum ki olağanüstü iyi bir insandı, İclal Hanım, Çanakkaleli, bayramlaşmaya geldiğinde hiçbir şey ikram edememiştim. O kadar üzülmüştüm ki... İçimde durur bir yerlerde.
Saat on bire geliyordu. Banyoya girdim. Önce dışarıdan geldiğim için elimi yıkadım lavaboda. Sabun elimden düştü, eğilip almak istedim ve nasıl olduğunu anlayamadan, sanki birileri kolumdan tutup yüzükoyun beni karoların üzerine şiddetle savurdu. Bir anda banyonun yeri kıpkırmızı kanla dolmuştu. Burnum kanıyordu; dirseklerim, dizlerim, yüzüm acı içindeydi.
İşte o andan sonra yaptıklarım, insanlara, hayata, çevreye olan güvensizliğimin kesin bir kanıtıydı. Ne yaptım, biliyor musunuz? Kalktım, acılar içinde burnuma bolca kâğıt mendil tıkadım ve Vileda’yı alıp banyonun zeminindeki kanı silmeye başladım. Sildim, sildim. Ne yaptığımın farkında değildim belki de, hatırlamıyorum. Ama doktora gitmeyi düşünmedim, bir komşunun kapısını çalmadım, kimseden yardım istemedim. Yılların arkadaşlarıydı sözde komşularım ama zerre güvenim yoktu hiçbirine. Gece ölürsem diye, oğlumun haberi olsun diye annemi aradım, gittim ona taksiyle.
Bir hafta, telefonda konuşurken oğluma bir şey belli etmeden (ki görüntülü konuşma olanaklarım yoktu o zamanlar), eczaneden aldığım merhemlerle mosmor yüzümü iyileştirmeye uğraştım annemde. Burnumun şekli değişmişti ama aldırmadım, öylece kaldı.
Annem, o bir hafta sonunda oğlum gelecek diye eve dönerken, bana baktı kapıdan uğurlarken ve soğuk bir yüzle:
“Unutma, sana ben baktım bir hafta,” dedi.
Ben o olayı unuttum zamanla. Burnum çarpık bir şekilde kaldı tabii, o başka. Ama ben bile böyle bir şey yaşamadan önce bu kadar yalnız olduğumun farkına varmamıştım. Tek bir insan, tek bir insan bile yoktu hayatımda güvenebileceğim, oğlumdan başka. Ama onu daha çok üzemezdim. Üzmemek için çırpındım ama başaramadığımı biliyorum. Dünyanın en şanslı annesiydim. Kaderle savaştım, yenildim.
Zerrin Timuroğlu
İstanbul
3 Kasım 2026
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder