Endişe

 Endişelerimiz, bizi tutsak eden, bize yanlış yaptıran, bir dağın yamacında, bir heyelanın yolu üzerinde durmak gibi hissettirendir. Öylece durmak ve kaçamamak, hatta kaçmak istememek.

Sevmek ayrı, endişe ayrı olmalı. Peki nasıl, bir bileşiği nasıl bir karışım yapabiliriz? Bir insanı çok sevmek, onun için endişelenmeyi de getiriyor yanında. Bir çeşit bilinmez, müdahalesiz, bir yeni bileşik oluşuyor.

Endişelenip doğru davranışlar ortaya koymak, doğru davranmak, eşsiz olmalı. Benim hiç başaramadığım.

Nelere yol açmadı bu büyük kusurum bende! Büyük pişmanlıklar... Sevdiklerimce yanlış anlaşılmak ve hiçbir faydası olmayan saçma sözler, davranışlar.

Böyle yakınıyorum ama çok da sık başıma gelen bir şey değildi. Ama hiç olmamalıydı; hiç, endişemle saygısızlığımı bir araya getirmemeliydim diye düşündüm hep.

Endişelerim beni buyurgan, zorba biri yapmadı aslında. Yani sevdiklerimi özgür bırakmama engel olmadı. Sadece, tanıdığım tüm özgürlüklerin bir anında ben, bir uzay aracından uzaya fırlatılan bir astronot gibi çaresiz, kabul edilemez, geri dönülemez bir şeyin içinde çırpınmaya başlıyorum. Zekâm ne kadar olumsuzluk varsa üretiyor, koyuyor orta yere.

Bu kadar şeyi anlatırken abimi düşündüm, oğlumu düşündüm, en sevdiklerimi. Abimi son kez gördüğümden habersiz, Almanya’ya gidişimi, uzun yıllardır ülkesine hasret bir insanın yüreğindeki kördüğümünü yeterince hissetmeyişimi, onu anlayıp onunla konuşmadığımı, biraz olsun gönlünün yarasına merhem olmayışımı düşündüm.

Endişe çok doğru yönetilmeye muhtaçtır; yoksa en büyük pişmanlıklarımız için en uygun ortamı yaratır. Tabii ben bunu çok acı olaylarla öğrendim.

Örneğin abim, saklamaya çalıştığı derin kederiyle boğuşurken alışveriş yapıp oradan bir saat alışımı her hatırlayışımda, utançtan, pişmanlıktan yüreğim acır. Her şey normalmiş gibi gezmeyi düşündüğümüzü hatırladıkça gözlerim kızıla boyanır.

Bazen de konuşmak kolay değildir. Hatta öyle olur ki en sevdiğinizden izin almanız gerekir ama bunu bile çok hassas yapmanız gerekir. Oğlumla da onun konuşmak istemediğini düşündüğüm hiçbir konuyu konuşmadım. Bu yüzden bazen yüreğimden taşan endişelerimle davranışlarımı kontrol edemeyip onu hiç alakasız konularda kırdım. Belki bir kere, belki iki kere ama hiç olmamalıydı, hiç kırmamalıydım.

Ben her zaman geçmişte yaşadığım olaylardan ders çıkarmaya çalışmışımdır. Örneğin annemle babamın ilişkilerindeki saygısızlıkları yaşamayacağım biriyle evlendim. En azından kararımı en etkileyen konu buydu. Sandım ki bağırıp çağırmayan, kaba davranmayan, aldatmayan biriyle mutsuz olmam. Öyle de oldu, mutsuz olmadım. Ta ki o benden, on sekiz yıl sonra, birden, nedensiz ayrılmak isteyinceye kadar. O an evliliğim üzerine hiç endişelenmemiş olduğumu anladım. Saçmaydı; aslında ben mutlu olmayı hiç dert etmediğim için sakin bir evlilik geçirmiştim. Nasıl mutlu olunur bilmiyordum, sadece mutsuz olmama halinden memnundum. Büyük bir pişmanlıktı tabii ve iş işten geçmişti, seneler tüketilmişti.

Bugünlerde çok fazla okuyacak, düşünecek zamanım oluyor. Her şeye yeniden başlamak mümkün olsaydı ne olurdu mesela? Ailemi değiştirmek isterdim kesin ama abimi, ablamı asla. Başka biriyle evlenmiş olmayı isterdim, gerçekten beni sevmiş biriyle ama oğlumu dünyalara değişmem. Her zaman insanın âşık olduğu insanla evlenmemesi gerektiğini savunurdum. Üniversitede arkadaşlarım şiddetle karşı çıkarlardı bu fikrime. Ben, evlilik gibi bir kurumda çok değerli bir duygunun mahvolmasına karşıydım. Hâlâ aynı mı düşünüyorum? Kesinlikle hayır; keşke bu kadar inatçı olmasaydım.

Zerrin Timuroğlu

İstanbul

Kasım 2026