Abim, Kürşat Timuroğlu,
35 Yıl sonra ilk kez sana yazdığım şiiri paylaştım insanlarla, okusunlar diye.
Bu yapayalnız bıraktı beni,
Öykülerimi paylaştım belki okurlar diye yıllar sonra,
Yüreğimi, derinlerimi paylaşmaya alışık değilim, sevmiyorum yaralarıma dokunan ilgisiz, umursamaz gözleri. Hiç sevmiyorum herkese yukarıdan bakan, okyanusları çabucak kurutan sığlıkları.
Herkese kendi giysilerini giydirmeye çalışan, az önce tanıştığı insanlarla kırk yıllık dost gibi yakınlaşan, bir şeyi beğenmek için güvendiği birinden açıklama bekleyen, kurnaz suskunluğunu her zaman saklı tutanları sevmiyorum.
En yakışıklı, en zeki, en başarılı, en yiğit, en dürüst, en iyi baba, en iyi abi oldun. Ben de yaşlandım ama sen hep hep genç kalacaksın, sevinçlerimizi tutsak eden resimlerinden bakan gözlerinden, sana yapılan kötülüğe hep hayretle bakacaksın.
Sensiz devam etmek, yanımızda birdenbire açılan dipsiz uçurumu görmezden gelerek yaşamayı sürdürmek çok zor oldu.
Her acı olay insanları daha iyi tanımamı, süslü giysilerin, tumturaklı sözlerin ardındaki çıplaklığı gösterdi bana.
Abim, senin ne kadar farklı, ne yüce gönüllü, ne düşünceli, ne yetenekli, zeki, ne iyi bir insan olduğunu bilmiyorlardı belki. Onlar seninle aynı evde büyümediler, senin kardeşin değillerdi.
Ablam yokluğuna fazla dayanamadı, 25 yıldır yanında abim. Ben yavrumla yaşamla bağımı onardım.
Her 27 Şubat'ta ben boğazın sularına çiçekler bırakıyorum ablam ve senin için. Ömrünün son beş yılında göremediğin, o çok sevdiğin İstanbul'u 27 Şubat gecesinde gör, çiçeklerin üzerine basarak hasret gider diye abim.
O gece gökyüzüne bakıyorum geç vakitlerde, denizin kenarında olamasam da uzaktan yeryüzüne akan iki pırıltılı ize bakıp selamlıyorum sizi sevgiyle, hasretle, gururla
Korkuyu korkuttun,
Korkumuz sendin seni yitirmekti felaketimiz.
ZERRİN TİMUROĞLU
2021 İSTANBUL
Erken bir anma oldu ama o tarihlerde hiç kimseyle bir şey paylaşamayacak kadar kederli oluyorum.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder