Sevmekte takılı kaldık, Sadece sevmekte, öylece, Bekledik aynı tepkilerle bir cehennemi yaşıyormuş gibi. Zaman bize aldırmadı Karşıdan gelen araçlar tiz sesler bıraktılar geçince yanımızdan, Bizimle yol alanları duruyor sandık.
Çok sevmenizden, çok önemsemenizden, her zaman doğru olanı yaptığınız sonucunu çıkaramayız. Telaş hep dalgalı denizlerde görülür, derinlere dalar çıkar, köpürtür suları. Bir fırtına çıkmıştır artık, çırpınmanız kurtarmaz sizi. Sakinleşip doğru düşününce, yani kulaçlarınızı atmaya başlayınca, yükselip, yükselip düşerken derinlere, nefesinizi doğru almaya başlayınca umut doğar.
Sevdiğiniz insanın hep yanınızda olmasını istediğinizde değil, hep mutlu olmasını istediğinizde, sevdiğiniz insan hep sizi odağına koyduğunda değil, onun sizi unuttuğunu düşündüğünüz zaman diliminde de özgür bırakabildiğiniz de, gözünün içine baktığınızda gizlediklerini, kaynar sulardan hiç korkmadan, elinizi daldırıp, hiç belli etmeden soğuttuğunuzda her şey gerçek olabilir.
Bir yalan makinesine bağlıyız hepimiz. Grafiklerimiz karmakarışık. Çok sevdiğimizi söylediklerimiz yavrumuz, kardeşimiz, ablamız, abimiz belki sevgilimiz, onların mutluluğunu önemsiyor muyuz. Başarılarıyla övünmeden çok önce, kendimize rağmen özgür kılabiliyor muyuz, yardım ediyor muyuz. Her zaman mümkün olmalı bu.
Sevmekte takılı kaldık
Sadece sevmekte, öylece,
Bir oyun oynarken ezberimizden,
Sevdiğimizin gözünün ta içine bakmadan,
belki korkudan,
Üzüldüğünü anladık mı, sorduk mu,
ya da tahmin etmiş miydik acıdan buz olmuş yüreğini
Hissetmişmiydik.
Yıllarca doğduğu topraklara hasret yaşamıştı. Özlemi gözlerinden saklanıyordu, bir şeyler söylüyordu oralara dair kelimelerden kan damlıyordu. Ve siz onu çok seviyordunuz, elinizden bir şey gelmiyordu tamam bari alsaydınız gözlerinden tüm öfkesini. Sanki her şey eskisi gibiymiş, değişmemiş gibi dağlamasaydınız yüreğini. Yalan makinesi bozulmuş, sizin yüzünüzden. Avaz avaz bağırabildi mi doğduğu topraklara özlemini. Susarken çok mu konuştunuz aslında.
Altın kafeslerde sıkışıp kalmışlığının birgün mutlaka son bulacağına dair umutlandırdınız mı yüreğini, başarabildiniz mi.
Sevmekte takılı kaldık,
Sadece sevmekte, öylece,
Baktık, aynı kahvaltı sofralarında, aynı çayları içerken,
üzerimize düşen ağır, demir kapının alaylarına rağmen,
Sadece sevmekte kaldık,
Ellerimiz bileklerinden kesilmişti,
akan kana aldırmadık.
Yıllarca doğduğu topraklara dönemedi, hasretti öldüğünde. Rüzgar esiyordu, rüzgar geçiyordu en çok sevdiği şehirden. Döndü birden, ıssız caddede, yanmış kitap sayfalarının arasına daldı, savurdu. Kalan satırlardan gökyüzüne bir ışık yol aldı, hasret yerinde kaldı.
ZERRİN TİMUROĞLU
2021
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder