İki kocaman kapının arasında kaldım. Ya birinden ya diğerinden çıkmalıydım kurtulmak için. Bu durumda kalmak için ne yapmıştım, nasıl böyle bir kapana girmiştim, bilmiyorum. Sanki kendimi birdenbire bu durumun içinde bulmuştum.
Olmazdı tabi, birdenbire olmazdı. Her yolun girişi, çıkışı olmalıydı, başladığımız ve bitirdiğimiz iki yer mutlaka olmalıydı. Bunu hatırlamam gerekiyordu. Bu yerden kurtulmak için yaptığım bütün hataları bilmem gerekiyordu. Bu iki kapıdan birini açmak için geçmişi sıraya koymam gerekiyordu, hiçbir şeyi atlamadan, eğilip, bükülmeden, kaçmadan artık, kovalayarak, at gözlüğü takmadan, ziyaret etmeliydim geçmişi.
İki kapı, ben arasındayım, kurtulmak için o kadar da uzun zamanım yok, çünkü birbirine yaklaşıyor kapılar. Sabit hızla, hiç mola vermeden. Çıt çıkmıyor kapılardan, kulakları, gözleri yok. Hissettikleri bir şey var mı, bilmiyorum. Süre tamamlandığında ben yok olacağım, ezileceğim, ne geçmişin anıları ne gelecegin düşleri kalacak, ne olacak sonra ne olmayacak.
Ne kadar uzaktım bu kapılara, daha önce görmüş müydüm, bu tuzağa düşmeden. Elimde kör düğüm olmuş ipler vardı, çözmeye çalıştığım. Zorlanıyordum, hatırlıyorum, henüz yoktu kapılar. Onları öylece bırakmıştım, karmakarışık. Bir kilit sesi duymuş gibiyim, açacak bir anahtar bulunur nasılsa. Kızdıklarım vardı, söylemeliydim bir şeyler, susmuştum. Korktuğumdan değil, umutsuzluktan, kim değişmiş ki bugüne kadar. Birine arkamı dönmüştüm belki ağlayıp, susana kadar. O zaman bir kapı kanadı çarpmıştı sanki rüzgarla beraber.
Haksızlıkları yaşamıştım, yaşanmış haksızlıklara sözüm olmuştu ancak hepsi o kadar. Ağlamak bana küsmüştü, avutamadığı yüreğimi kovmuştu sınırlarından. O zaman arkamda o kapı göründü, kapalıydı, kızgındı sanki. Kilitlenmişti, kaybetmişti anahtarını bana kızmadan önce. Çözemediğim iplere mi, karşı çıkmadığım haksızlıklara mı, yüze vurulmayan öfkeme mi kapatmıştı kanatlarını.
İki kapı var, birbirlerine yaklaşıyorlar, arada ben varım ve yaptığım hatalar. Kurtulmak için değil durdurmak için bir çözüm bulmalıyım.Çünkü durdurduğumda düzelmeyecek yanlışlar, unutmayacağım.
Bir nefeslik zaman kaldı ezilmeye, çözülmemiş iplerim, korkak suskunluklarım da yok olacak burada. Sıradanlığımın, hayatı yok eden herş eyini ezip, sanki hiç varolmamışcasına kaybedecekler.
Tam her şey bitti derken bir şey takıldı gözüme. Çok az kalmıştı her şeyin bitmesine. Yerde bir karınca vardı, aldı beni sırtına, geçirdi kapıların birinin altından. Acınacak bir halim ve alacak bir dersim kaldı yarına. Hayat bütün mucizelerin emrinde.
ZERRİN TİMUROĞLU
2021
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder