Zor Olan

        Bir iki cümle söylemek istiyordum, o kadar zor olmamalıydı. Aklımda yüzlercesi vardı aslında. Bir iki cümle de anlatabilecek miydim her şeyi, o denli sihirli sözcükler biliyor muydum. Dilimin ucundaydaydılar söylesem kurtulacaktım. Gerçekleşecek miydi mucize.

        Bulun beni, burdayım, deseydim duyacaklardı beni, kapıyı mı açacaklardı belki bir diğer kapıyı kapatarak. Güzel bir evim olacak mıydı, param olacak mıydı. İstediğim ülkede, istediğim insanların arasında yaşamak istiyorum, okuduğum kitapları okuyan, dünyayı temizlenecek, yemek yapacak, evlenecek bir yer olarak görmeyen insanlarla mesela, bıkmadan, anlamsız gözlerde pusuya düşmeden yaşamak bir yerlerde.

        Bir iki cümle söyleyebilseydim keşke, duyan olurdu belki, ya anlayan, hak veren, çare olan olur muydu. Doğada yüzlerce çeşit bitki, her biri bir derdin çaresi. Onları toplayan eller, tanıyan, derde derman eden eller, bilen, bilgisini kullanan eller, her şeyi, herkesi önemseyenler, olacak mıydı, duyacak mıydı beni.

        Tıkırtılar geliyordu odadan. Bir duvarı boydan boya camlı, ferah, güneş alan, güzel döşenmiş bir odaydı. Camın hemen önünde, oturanın cama sırtını döneceği kocaman bir çalışma masası vardı. Masanın iki yanında siyah deri kaplı, geniş koltuklar, hem ciddiyeti, hem zenginliği, hem otoriteyi temsil eder gibiydi. Yerde siyah küçük bir halı, masanın karşısındaki duvarda bir resim asılıydı

        Tıkırtılar hala geliyordu odadan, bir iki cümle söyleseydim, o kadar zor olmamalıydı aslında, kurtulabilir miydim. Duvarda bir resim asılıydı, bulunduğum yerden görmüştüm. Benden önce konuşacaktı sanki de ne söyleyecekti. Her şeyde bir garip ruh hali, niye şimdi.

        Güneş batmak üzere, odaya öyle güzel bir kızıllık bırakıyor ki konuşmak imkansız adeta. Bildiğiniz en güzel ezgiler, bildiğimiz en güzel şiirler, sıraya girdiler. Kızıllığın yavaş yavaş çekilen kollarına bıraktılar melodileri, mısraları, uğurladılar. Söyleyeceklerimi unuttum sanki, o odada yabancı hissettim kendimi. Resimden bana doğru yayılan bir tuhaf etki. Bu oda, bu masa, bu koltuklar, bir gün daha bitti.

        Bir iki cümle söyleyecektim, değişecektim belki. 

ZERRİN TİMUROĞLU

   

2021