Oturduğu yerden düşünüyordu. Kocaman bir kavak ağacının altında, sırtını ağacın kalın gövdesine dayamış, az ilerde kahkahalar atarak top oynayan, bir piknik masasının etrafında tatlı sohbetlere dalmış arkadaşlarına bakıyordu.
Öyle güzel bir hava vardı ki, tertemiz, yaprak kokulu, deniz kokulu. Deniz bulutsuz gökten çalmıştı mavisini, güneşle dans ediyordu hafif kıpırtılarla. Işıltılar suların bütün sırlarının üstünde parlıyor, korkutuyordu belki derinde saklananları.
Dizlerini karnına çekmiş, toprağın üstünde, elleriyle bacaklarını sarmıştı. Sanki hayal kırıklığı, utancı, kaçma isteği gözlerinden dökülüverecekti bağıra, çağıra. Arada güzel, hafif bir esinti kulaklarının arkasına doğru itiyordu saçlarını. Ne yanlarına gidip oyunlarına katılmak istiyordu ne sohbetlerini dinlemek. Artık onlardan biri değildi, değişmişti, parası yoktu, güçlü tanıdıkları, iyi bir işi yoktu.
İnsanların arasında yaşamak her daim zordu onun için artık bir işkenceydi. Bütün bunları zenginken görememişti, her iltifatın, her ilginin, merhametin altında yatanın bir zamanlar sahip olduğu para olduğunu anlamamıştı, zaten nerden anlayacaktı.
Bir tepeden aşağıya bakarsınız, orada neler değiştiğini bilmeden, ağaçlar sanki aynıdır, deniz aynıdır. Oysa tam siz bakarken belki bir insan, belki bir hayvan, belki bir ağaç ölmüştür orada, siz sesini duymadan, yüreğinizde susan cıvıltıların farkına varmadan, gözlerin yalan söyler.
Bir tepeden bakarken gördüklerimiz belki bir aldatmacadır ya renkler sarıdır yeşil görünür, ya deniz kırmızıdır mavi görünür. İşte güven bundan ibarettir, durduğumuz yer kadardır gerçekliği.
İzini sürmeli, izini sürmeli, bulmalı belki de hayatın sırlarını, resme kanmadan, yer değiştirerek, inerek, çıkarak bakmalı, aramalı.
Böyle düşünürken, top oynayan arkadaşlarından birinin el sallayarak kendisini çağırdığını gördü. Hiç katılmak istemiyordu onlara zaten geldiğine bin pişmandı. Yine de isteksizce kalktı yerinden yürüdü. Onu çağıran kadın arkadaşı ki hala parası varken en yakın dostlarından biriydi,
- Hadi sen de katıl bize, dedi.
Dedi ama söyleyişindeki duyarsızlık, baştan savma hali, çöpü halının altına süpürme hali, çok üzdü onu.
- Siz devam edin, benim gitmem gerekiyor dedi.
- Olmaz dedi, kadın sen bir şeyler getirmiştin, hadi oturup onları yiyelim hem biz de dinlenmiş oluruz dedi.
Gerçekten de evde börek ve kek yapmıştı, malzemeleri almakta bile zorlanmıştı. Eli boş gelmek istememişti. Ama geldiğinde onların kurmuş olduğu zengin sofrayı görünce, utanmış, torbayı kavak ağacının dalına asmıştı. Belki zaman geçince onlara da sıra gelirdi.
Hemen ağaca doğru döndü, yürüdü, aradı, aradı astığı torbayı bulamadı. Arkadaşları da yanına gelmiş, soran gözlerle ona bakıyorlardı.
- Anlamıyorum, torbayı buraya asmıştım dedi,
Kadının kocası, tuhaf, inanmamış, alaycı bir ifade ile sordu,
- Ne torbası,
Börek ve kek yapmıştım, torbayı ağaca astım ama şimdi yok, kuşlar aldı her halde.
Bir an bir sessizlik oldu, birbirlerine bakıştılar anlamlı, anlamlı ve gülmeye başladılar,
- Kuşlar mı almış, ne saçma bir şey bu, önemli değil zaten biz senden bir şey istememiştik, her şey vardı. Bazıları kahkahalarla gülmeye devam ediyorlardı.
İçlerinde öyleleri vardı ki çocuklarının geleceğini kurtarmıştı, içlerinde öyleleri vardı ki mesleklerini kurtarmıştı. Şimdi tablosunun üzerine dökülmüş bir kutu siyah boyayanın karanlığında, onların, dost bildiklerinin kabuklarını soyduklarını, meyvelerinin zehrini akıttıklarını görüyordu.
Onları artık siyah, beyaz oldukları resimlerinin içinde, fikirsiz, ilkesiz, sahte rollerinde bıraktı, hiçbir şey söylemeden uzaklaştı. Geldiği için şimdi memnundu, canı yanmıştı ama gelmeseydi asla tanıyamayacaktı onları, bu kadar bilmeyecekti gerçeği.
Bu insanlar yine işlerini yapacaklar, yine çocuk büyütecekler, yine hayat üzerine konuşacaklar. Aynaya bakacaklar tabi çünkü onların aynası da kötü cadıların aynaları gibi hep yalancı hep haksız.
Ayrılırken bir ara kısa bir dönüşle baktı ardına, denizin üzerine biriken kara bulutlara, sanki öfkelenmiş gibi sarsılan kavak ağacına, gökyüzünde alaca kuşlar gibi dönen kuşlara şaşırarak baktı. İnsanlık biraz daha çürüdü bugün diye düşündü. Fantazya Ülkesinin karanlığı geldi aklına, üşüdü.
ZERRİN TİMUROĞLU
2022
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder